Navigation Menu+

Yannis Ritsos-Selected Poems

Posted on Feb 8, 2015 | 7 comments





He placed the paper box on the table quietly

as though it were a closed, uninhabited monastery. For a while

he was gone in the other room,. We could hear the faucet running-

perhaps he was washing his hands with soap. On returning,

he opened the box with great care and placed

his left hand within it. Then with his right hand

he grasped his left by the wrist, took it out,

raised it up high, and showed it to us.

Athens, October 13, 1972.

From the book (page 336) Yannis Ritsos: Selected Poems 1938-1988, Edited and Translated By Kimon Friar and Kostas Myrsiades, BOA Editions.


He who disappeared inexplicably one afternoon (perhaps

they came and took him) had left on the kitchen table

his woolen mittens like two severed hands,

bloodless, ucomplaining, serene, or rather

exactly like his own hands, a bit swollen, filled

with the tepid air of a very ancient endurance. There,

between the slack woolen fingers,

we would place from time to time a slice of bread, a flower,

or our own wineglass, in the calm knowledge

that gloves, at least, can’t be handcuffed.

Kalamos, October 15, 1972

Selected Poems, page 337.


“Μετά την ήττα” (1975)


Πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες
πάει πια κι η Περίκλεια αίγλη
Ήρθε βαριά σιωπή στην αγορά
κι η ασυδοσία των τριάντα τυράννων

Τα πάντα γίνονταν ερήμην μας
και τα πιο δικά μας
χωρίς την δυνατότητα μιας έστω τυπικής
Στη φωτιά τα χαρτιά και τα βιβλία
Κι η τιμή της πατρίδας στα σκουπίδια

Κι αν γινόταν ποτέ να μας επέτρεπαν
να φέρουμε για μάρτυρα
κάποιον παλιό μας φίλο
Αυτός δε θα δεχότανε από φόβο
μήπως και πάθει τα δικά μας
Με το δίκιο του ο άνθρωπος

Γι’ αυτό καλά είναι εδώ
Μπορεί και να αποκτήσουμε
μια νέα επαφή με τη φύση
κοιτώντας πίσω από το σύρμα
ένα κομμάτι θάλασσα
τις πέτρες τα χορτάρια
ή κάποιο σύννεφο στο λιόγερμα
βαθύ βιολετί συγκινημένο

Κι ίσως μια μέρα βρεθεί ένας νέος Κίμωνας
Μυστικά οδηγημένος απ’ τον ήλιο τον αετό
να σκάψει και να βρει
την σιδερένια αιχμή απ’ το δόρυ μας
σκουριασμένη λιωμένη κι αυτή
Και να την κουβαλήσει επίσημα
σε πένθιμη δοξαστική πομπή
με μουσική και στεφάνια στην Αθήνα

Βίκυ Μοσχολιού




“I carved this statue in the stone-he said,

not with a chisel; with my bare eyes, my bare fingers,

with my bare body, my bare lips. Now I forget

who is me and who the statue.”

He hid behind it;

he was repulsive, repulsive-he embraced it, lifted it by the waist,

and together they walked away.

Later he would tell us that perhaps

this statue (truly admirable) was he;

or even

that the statue walked unaided. Who believes him?


From the book (pages 202-203) Yannis Ritsos: Selected Poems 1938-1988, Edited and Translated By Kimon Friar and Kostas Myrsiades, BOA Editions.






“Κουβέντα με ένα λουλούδι” (1974)

Κυκλαδινό κυκλάμινο
στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς
πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα
το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα
κι ήλιο μαζεύω τώρα

Μαρία Φαραντούρη




“Λίγα Γαρούφαλα”, Ναζίμ Χικμέτ, Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Λίγα γαρούφαλα απομένουνε στις γλάστρες
Στον κάμπο θα `χουν κιόλας οργώσει τη γης
Ρίχνουν το σπόρο
Έχουν μαζέψει τις ελιές
Όλα ετοιμάζονται για το χειμώνα

Κι εγώ γεμάτος απ’ την απουσία σου
Φορτωμένος με την ανυπομονησία των μεγάλων ταξιδιών
Περιμένω σαν αγκυροβολημένο φορτηγό
μέσα στην Προύσα

Μάνος Λοίζος





He said: “Even solitude is a correlation.”

He paused. Considered: “To what?”

Moon, beautiful loss, exhaustion,

ancient coin, I shall turn you on your other side

to see the sculptured profile of a youth

shaded by a horse’s tail and a helmet.

Samos, August, 1964

Selected Poems, page 174.


 “Μολυβένια Σύννεφα”

Μολυβένια σύννεφα, πληγωμένα χέρια
μεσα απ’ τις παλάμες τους φεύγουν περιστέρια.
Σταυρωμένα σίδερα η βαριά ερημιά
οι πληγές τους άνθισαν φως και γιασεμιά.
Το ψωμί το ολόπικρο, το νερό το λίγο
σιωπηλά ετοιμάζουνε το μεγάλο τρύγο.
Σταυρωμένα σίδερα η βαριά ερημιά
οι πληγές τους άνθισαν φως και γιασεμιά

Παναγιώτης Παπαιωάννου




I saw the full body of the wind, he said, its full body-

it slapped my cheeks, it grabbed

my chest and my groin, its knees

struck my knees; it tread

on my toes-I saw it, I tell you

here, body to body, upright both of us. Now,

in my mouth I have a great desolation

and nine fleshly leaves around my neck.

Samos, December 1964

Selected Poems, page 172.





 “Ο Ντικ” (1976)

Η πέτρα σταυρωμένη από τον άνεμο
Ο άνεμος η σιγαλιά
Δεν ακούγεται τίποτα
Μόνο το καρδιοχτύπι της πέτρας
Κι η πέτρα της καρδιάς μου δουλεύεται
Με τον θυμό και με τον πόνο
Βαριά, σιγά και σταθερά

Μπόλικη πέτρα
Μπόλικη καρδιά
Να χτίσουμε τις αυριανές μας φάμπρικες
Τα λαϊκά μέγαρα
Τα κόκκινα στάδια
Και το μεγάλο μνημείο των ηρώων της επανάστασης

Να μη ξεχάσουμε και το μνημείο του Ντικ
Ναι, ναι του σκύλου μας του Ντικ
Της ομάδας του Μούντρου
Που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι
Γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους
Να μην ξεχάσουμε σύντροφοι τον Ντικ
Τον φίλο μας τον Ντικ
Που γάβγιζε τις νύχτες
Στην αυλόπορτα αντίκρυ στη θάλασσα
Κι αποκοιμιόταν τα χαράματα
Στα γυμνά πόδια της λευτεριάς
Με τη χρυσόμυγα του αυγερινού
Πά στο στυλωμένο αυτί του

Τώρα ο Ντικ κοιμάται στη Λήμνο
Δείχνοντας πάντα το ζερβί του δόντι
Μπορεί μεθαύριο να τον ακούσουμε πάλι
Να γαβγίζει χαρούμενός σε μια διαδήλωση
Περνοδιαβαίνοντας κάτου απ’ τις σημαίες μας
Έχοντας κρεμασμένη στο ζερβί του δόντι
Μια μικρή πινακίδα «κάτω οι τύραννοι»
Ήταν καλός ο Ντικ

Μαρία Δημητριάδη & Σάκης Μπουλάς




“NEW VICTORY” (1957-1963)

So many battles, so many wounds, so many honourable defeats and


so many medals-they filled his chest, weighed upon him heavily,

hurt his eyes with glitter. He became terrified

lest this would be the only light that might illuminate

the wooden stairs  at night when he returned home. He undressed,

put away his uniform in the closet, the medals in their cases,

and went to enlist as a volunteer-as a simple soldier.

No one recognised him. Perhaps that new smile of his

might bring him to the age level of the other volunteers.

Selected Poems, Pages 113-114.





“Ξελασπώστε το μέλλον”, 1976, Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, Μετάφραση Γιάννης Ρίτσος

Το μέλλον δε θα ρθεί
από μονάχο του έτσι νετο σκετο
αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς
από τα βράγχια κομσομόλε άρπαξέ το
απ’ την ουρά του πιονιέροι κι εσείς

Πόλεμος δεν είναι μόνο όπως θαρρείς εσύ
να λες ναι ναι στα μέτωπα με βολές πολυβόλου
της φαμίλιας του σπιτικού η επίθεση
για μας μικρότερη απειλή δεν είναι διόλου

Η κομμούνα δεν είναι μια βασιλοπούλα
του παραμυθιού που λες
για να την ονειρεύεσαι τις νυχτιές
μέτρησε καλοσκέψου σημάδεψε
και τράβα βήματα τα βήματα
έστω και πάνω σε μικροζητήματα

Δεν είναι μόνον ο κομμουνισμός στη γη
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα
είναι και μες στο σπίτι
στο τραπεζάκι εμπρός
στις σχέσεις στη φαμίλια
στην καθημερινή ρουτίνα

Μαρία Δημητριάδη



 “Εαρινή Συμφωνία”, 1987

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ (Γιάννη Μαρκόπουλου)
Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.
Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό ερωτικό, γεμάτο με όλα
τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον
του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.
“Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες
του αίματός μας”, μερικές φράσεις. Και…….

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Το φως κελαηδάει, άιντε κελαηδάει
στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.

Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζωα.
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Ο ήλιος με φωνάζει, ο ήλιος με φωνάζει.
Χαρά, χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει
το φιλί μας μες στο χρόνο και στο τραγούδι.

Γιάννης Μαρκόπουλος & Χαράλαμπος Γαργαρουνάκης & Βασιλική Λαβίνα





 Every so often a star or a voice

falls to such a great depth that he holds himself

by the balcony railing or by a hand

(if a hand can be found) for fear of sinking into himself.

His most trusted hand is his other hand,

but his hands thus enclose him within a circle.

He can’t endure this, and so stretches out his hands

as though to embrace someone, or to balance himself.

And thus, like a tightrope walker, looking straight before him,

he holds himself upright above his own depth.

Athens, September, 1956. Selected Poems, Page 113.


“Εδώ είναι ένα φως αδερφικό”, 1975

Εδώ είναι ένα φως αδερφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.
Εδώ δεν είναι να `μαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ πάνω από μένα.
Εδώ είναι να `ναι ο καθένας μας πάνω από τον εαυτό του.

Εδώ είναι ένα φως αδερφικό, που τρέχει σαν ποτάμι δίπλα στον μεγάλο τοίχο.
Αυτό το ποτάμι το ακούμε ως και μέσα στον ύπνο μας.
Κι όταν κοιμόμαστε, το `να μας χέρι κρεμασμένο απ’ όξω απ’ την κουβέρτα,
βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι.

Νίκος Ξυλούρης







“Θα σημάνουν οι καμπάνες”, 1966

Με τόσα φύλλα σου γνέφει ο ήλιος καλημέρα

με τόσα φλάμπουρα λάμπει, λάμπει ο ουρανός
και τούτοι μέσ’ τα σίδερα και κείνοι μεσ’ το χώμα.

Σώπα όπου να `ναι θα σημάνουν οι καμπάνες.

Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας.

Κάτω απ’ το χώμα μες στα σταυρωμένα χέρια τους
κρατάνε τις καμπάνας το σχοινί,
προσμένουνε την ώρα, προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση
τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας
δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει

Σώπα όπου να `ναι θα σημάνουν οι καμπάνες

Γιώργος Νταλάρας







“Μέρα Μαγιού μου μίσεψες”, 1960

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου `λεγες πως όλ’ αυτά
τα ωραία θα `ν’ δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας

Μαρία Φαραντούρη







“Εποχές και Συγγραφείς”







  1. i’ve heard that Ritsos is a bit of a one-trick pony. o, even if he is ! his best poems are, simply put, just great.

  2. I read your poitsng and was jealous

  3. Good morning there, just became familiar with your writings through Yahoo and bing, and realized that it is very good. I will be grateful should you decide continue such.

  4. I just intend to inform you that I am new to having a blog and utterly liked your work. Very likely I am prone to store your blog post . You simply have impressive article information. Appreciate it for expressing with us all of your blog information

  5. Very good information. Lucky me I found your site by accident (stumbleupon).
    I’ve bookmarked it for later!

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>